pagi ini mulanya indah. rasa pun indah. tapi tak lama. sebab kata-kata jahat orang dan orang-orang.
orang-orang macam tu agaknya tak senang duduk tak senang berdiri kalau tak mengata orang.
lagi suka tengok betapa kurang nya orang dan betapa lebihnya dia, tingginya dia.
betul memang betul.
betul Tuhan memang suruh kita tengok dan banding pada yang kurang ada, supaya kita rasa bersyukur dengan apa yang kita ada.
tapi kurangnya orang tu, bukan untuk kau bawak mengeji, bukan untuk kau bawak mengata. bukan depan orang tu dan lebih-lebih lagi depan-depan ramai-ramai orang-orang lain.
mungkin, mungkin kau rasa kau besar bila kau buat camtu.
mungkin, mungkin kau rasa lebih hebat.
mungkin kau tak sedar kau malukan orang.
dan tak mustahil. mungkin, mungkin niat kau baik.
kau menegur sebelum lagi parah.
tapi kalau betul prihatin, .
cakap bisik-bisik. cakap elok-elok.
cakap straight kat orang tu. SAHAJA.
cadangkan solutions. bagi sokongan.
bukan cakap setakat cakap.
lebihnya orang, kurangnya orang
bukan untuk kau yg ingatkan.
kurangnya orang pada mata kau, tak bermakna kau tu lebih.
lebihnya orang untuk kau pandang jelek, mungkin meaning there's more to love pada orang lain.
hitamnya dia pada pandangan kau, mungkin tetap lebih manis dari senyuman dan hati gelap kau.
sesaknya kehidupannya di mata kau, tapi mungkin murah rezekinya dari sempitnya masa yang kau ever ada.
ada terfikir?
Tuhan itu ada, dan Tuhan itu adil.
sebab tu lebihnya orang, kurangnya orang
bukan untuk kau yg ingatkan orang.
bukan untuk senangkan hati kau dan tinggikan hidung kau.
tapi untuk kau ingatkan diri dan rendahkan diri.
makin tunduk dan makin berisi.
agar kurangnya kau buat kau berusaha.
dan lebihnya kau, buat kau bersyukur.